Spojrzenie na najciekawsze albumy 6/2024

Joan jako policjantka: Cytryny, limonki i orchidee

Gatunek: Indie Pop, Soul, Jazz
Wydawca: PIAS

Łagodna ucieczka od codzienności

Tomi Nordlund recenzuje Joan As Police Woman, czyli najnowszy album Joan Wasser, „Lemons, Limes And Orchids in Sound”, który kontynuuje bezkompromisową i wszechstronną linię artystki. Wasser, wieloletnia niezależna artystka, wydała od 2006 roku dwanaście albumów studyjnych, a najnowszy album pokazuje, że odnalazła swój własny, spokojny pejzaż dźwiękowy.

Album umiejętnie łączy brzmienia indie popu, soulu i jazzu z stonowanymi elementami elektronicznymi, które dopełniają całość. Trzeci utwór, „Back Again”, to stylowy przykład rozpoznawalnego brzmienia Wassera, gdzie senna i introspektywna atmosfera spotyka się z soulowością, na przykład Erykah Badu.

Intymna i leniwa interpretacja Wassera przykuwa uwagę słuchacza. Nordlund podkreśla, że twórczość Wassera emanuje szczerą radością, a album nie jest nastawiony na szczyty list przebojów, lecz został stworzony jako niespieszne doświadczenie słuchania. Cały album jest niczym watowata oaza relaksu, gdzie można na chwilę zapomnieć o ziemskich troskach.

Recenzja opublikowana w czasopiśmie Sound 2024. Autor: Tomi Nordlund.

Cassandra Jenkins: Moje światło, mój niszczyciel

Gatunek: Folk nowoczesny
Wydawca: Dead Oceans

Kosmiczna intymność współczesnej muzyki folkowej

Hannu Linkola w Sound recenzuje nowy album Cassandry Jenkins „My Light, My Destroyer” jako emanujący pięknem i głębią, gdzie kruchość i pewność siebie idealnie się ze sobą łączą. Album kontynuuje ugruntowaną wcześniej linię Jenkins, gdzie intymne historie i przestrzenne tematy łączą się z precyzyjną produkcją współczesnego folku.

Temat albumu przeplata się z dialogiem między człowiekiem a kosmosem. Jenkins ukazuje siebie jako małą, bolesną cząsteczkę pośród ogromnych odległości, ale jednocześnie jego muzyka jest opanowana i samoświadoma. Aranżacje są minimalistyczne i starannie przemyślane, a nawet elementy elektroniczne wzmacniają głębię narracji albumu.

Oszczędny, szepczący styl wokalny Jenkinsa daje słuchaczowi przestrzeń do interpretacji utworów. Nie oferuje gotowych odpowiedzi, ale muzyka abstrakcyjnie przekształca się w doświadczenie, w którym słuchacz może na chwilę zatracić się we własnych myślach. Narracja i muzyka albumu podkreślają interaktywny dystans: Jenkins zbliża się do odbiorcy i nawiązuje do niego osobiście, ale jednocześnie zachowuje swoją tajemnicę na bezpieczną odległość.

My Light, My Destroyer to wyrafinowany zespół, w którym tajemnica i piękno życia są jednocześnie namacalne i nieosiągalne.

Recenzja opublikowana w czasopiśmie Sound 2024. Autor: Hannu Linkola.

Christian Tetzlaff: J.S. Bach - Sonaty i Partity

Gatunek: Klasyczny
Wydawca: Ondine

Pełna wirtuozeria i naturalna interpretacja

Samuli Tiikkaja recenzuje najnowsze nagranie utworów skrzypcowych Bacha autorstwa Christiana Tetzlaffa w Helsingin Sanomat, które zawiera wszystkie znane kompozycje sonat i partit. Chociaż te klasyczne utwory doczekały się niezliczonych nagrań, a sam Tetzlaff nagrał je już raz w 2006 roku, nowa wersja stanowi przekonujący powód, by do nich powrócić.

Według Tiikkaji, Tetzlaff to znakomity technicznie skrzypek, którego gra jest bogata, a frazowanie naturalne nawet w szybkich i wymagających fragmentach. Szczególny urok albumu tkwi w tym, jak Tetzlaffowi udaje się uwolnić swoją interpretację od znanych manier bez większych zawirowań. To nadaje muzyce świeżość i przejrzystość. W znanej chaconnie z partity d-moll polifoniczne faktury otwierają się pięknie, oferując słuchaczowi głębokie doznania estetyczne.

Tiikkaja podsumowuje, że nagranie jest doskonałym uzupełnieniem klasycznych utworów skrzypcowych Bacha, dzięki wirtuozerskiemu, a zarazem naturalnemu podejściu Tetzlaffa.

Recenzja ukazała się 9 stycznia 2018 w Helsingin Sanomat. Autor: Samuli Tiikkaja.